Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ภาพยนตร์เรื่องนี้ ‪สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้ประพันธ์)
‪(การอ้างอิงบุคคลหรือข้อเท็จจริง ‪เป็นความบังเอิญทั้งสิ้น)
‪(แฟนบอล ธง กราฟฟิติ ‪และป้ายต่างๆ ล้วนสมมุติขึ้น)
‪(แฟนบอลอุลตร้านาโปลี ‪ไม่ได้ช่วยสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้)
‪- สวัสดี โมอิกา ‪- สวัสดี
‪- สวัสดี โมอิกา ‪- สวัสดี สุดหล่อ
‪- สบายดีไหม ‪- สบายดี
‪- ขอถ่ายเซลฟีหน่อย ‪- ไว้ก่อน
‪โอเค
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีครับ
‪สวัสดี ซานโดร
‪สวัสดี สวัสดี
‪สวัสดี
‪- สวัสดี กับเบีย ‪- สวัสดี โอซา
‪สวัสดี ซานโดร
‪สวัสดี สวัสดี
‪สวัสดี
‪สวัสดีครับ ทุกคน
‪ซานโดร โมอิกาโน
‪ซานโดร ซานโดร
‪มาทันเวลาพอดี พวกเขากำลังออกมา
‪มาเร็ว บ่าวสาวกำลังจะมาแล้ว
‪มาแล้ว กางป้ายสิ
‪ยินดีด้วย
‪วันหนึ่ง จู่ๆ
‪ผมก็ตกหลุมรักคุณ
‪หัวใจผมเต้นรัว
‪อย่าถามว่าทำไม
‪เมียผม รู้ไหม เธอถามผม
‪ฉันคืออะไรสำหรับคุณ
‪คุณคือชีวิตของผม
‪แต่ผมรักอัซซูรี่มากกว่า
‪ยินดีกับคู่บ่าวสาวด้วย
‪(ทีมนาโปลีสลายตัวหลังผ่านไป 78 ปี)
‪(ศาลแห่งเนเปิลส์)
‪(เราเกลียดโรม)
‪(ซาซ่าจงเจริญ)
‪ในที่สุด นายก็มาจนได้
‪ไง พวก ฉันโทรหาพวกนายมาหลายชั่วโมงแล้ว
‪ชีโรพยายามเสยผมให้เหมือน ‪ลิตเติลโทนีมาสามชั่วโมงแล้ว
‪มันไม่เท่แล้วว่ะ
‪ไอ้พวกยิปซี นายไม่เข้าใจแฟชั่นหรอก
‪นายเป็นยิปซีกว่าพวกเราอีก
‪เลลลุค ไม่เอาน่า
‪- โธ่ ‪- เดินไป เร็ว
‪ให้เราขึ้นไปเถอะน่า
‪ชับบู
‪เฮ้ย เขาต้องการอะไร
‪ออกไปจากตรงนั้นสิวะ
‪มาเร็ว ทุกคนช่วยกัน
‪เร็วเข้า เรจจีโอ ไปเร็ว
‪ไปได้แล้ว อันเจโล
‪ไหวรึเปล่า
‪อเลสซ่า ดึงฉันขึ้นไปที
‪ไอ้ตูดหมูเอ๊ย
‪เร็วเข้า ทุกคน จากข้างล่าง
‪นายต้องอยู่ข้างล่าง
‪ไปๆ
‪ไปสิ เร็วเข้า
‪เร็วเข้า เขาขึ้นได้
‪เรากินมันเป็นของว่าง พวก
‪ใจเย็นๆ
‪เร็วเข้า
‪ใจเย็น อย่าตกใจไป
‪ผมต้องตรวจกระเป๋า
‪มีป้ายอยู่
‪ไปกันเถอะ
‪เร็วเข้า เวรเอ๊ย
‪ชูมือขึ้น ไอ้เวร
‪อาปาช
‪สาวคนหนึ่งโทรหาฉัน "เถอะน่า ไปเที่ยวกัน"
‪ฉันเมาไม่รู้เรื่อง ก็เลยส่งเรจจีโอไป
‪- จริงสิ ‪- ขอดูหน่อย
‪เออ เธอใช้ชื่อเขาเรียกฉันตลอดเลย ‪"โรบี โรบี"
‪และฉันก็ "จ๋า ที่รัก"
‪นายไม่มีวันเอาผู้หญิงแบบนี้หรอก
‪เราแบ่งกันเอา
‪สวัสดี ทุกคน สวัสดี เปเกญโญ
‪- สบายดีไหม ‪- ก็ดี นายล่ะ
‪ล้อเล่น
‪เอาระเบิดมาไหม
‪เอามาสิ พร้อมใช้
‪จุดเลยตอนนี้เลยได้ไหม
‪ทำไมนายต้องพูดตลอดเวลา หุบปากบ้างก็ได้
‪เตรียมตัวไว้ ฉันจะบอกเองเมื่อถึงเวลา
‪เมื่อไหร่คุณจะพาเราไปดูเกมเยือนบ้าง
‪- ถ้านายทำตัวดี ‪- เราไม่ใช่คนดี คุณก็รู้
‪สอนน้องชายนายด้วย ไว้เจอกันนะ หนุ่มๆ
‪บาย เปเกญโญ
‪นี่อัฒจันทร์ของเรานะ เว้ย
‪- เจ๋งมาก ‪- เขาเท่สุดๆ
‪เราคืออาปาช
‪เร็วเข้า ไอ้เวร
‪ให้เกียรติเพื่อนของเรา
‪ขอเสียงให้เพื่อนของเราที่ไม่ได้อยู่ที่นี่วันนี้
‪ให้เกียรติคนโดนห้ามเข้าสนาม
‪(ให้เกียรติคนโดนห้ามเข้าสนาม)
‪สวัสดี แม็กอินโต
‪สวัสดี ซานโดร
‪(สถานีตำรวจ โทษการว่างงาน)
‪เรียบร้อยดีไหม
‪อรุณสวัสดิ์
‪นาโปลีเล่นในบ้าน ต้องการที่จะชนะอีกครั้ง
‪เข้าไปได้ไหม
‪อรุณสวัสดิ์
‪โดยผู้ชมที่ยอดเยี่ยม...
‪ขอบัตรด้วย
‪ยังตรวจบัตรกันอยู่เหรอ คุณตำรวจ ‪เรายังอยู่จุดนั้นเหรอ พระเจ้า
‪เอ้านี่
‪เรามาที่นี่บ่อยจนทำงานกับคุณได้แล้ว
‪รุสโซ อาเลสซานโดร
‪ถึงพวกเขาจะแข่งชิงแชมป์รายการอื่น
‪ทีมเหย้าก็จะสู้เพื่อชัยชนะที่ยากลำบาก
‪ขณะที่ทีมอัซซูรี่ ‪ซึ่งจะชิงชัยในอีกห้าวัน ก็พยายาม...
‪(วันที่ 34 ของการชิงแชมป์)
‪(อาปาชเจ้าเก่า)
‪ทีมอัซซูรี่นำ สาม-ศูนย์ และนำการแข่งขัน
‪ได้ไม่ยาก และ...
‪นี่มายองเนสหรือเปล่า
‪ไม่ใช่ แซลมอนต่างหาก
‪โอ้ อเมริกา นายอยากกำจัดสองคนนี้ทิ้งไหม
‪อะไรกันวะ
‪ไปซะ ไปเลย
‪ไปสิ ออกไป
‪ออกไปๆ
‪จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง
‪- อะไรติดหูน่ะ ‪- มิเกโล ฉันทำอะไรผิด
‪ผิดที่เป็นไอ้เฮงซวยไงล่ะ
‪ทีนี้ฟังนะ
‪นายชอบโกรธเขาอยู่เรื่อย
‪- ยิงอีกลูก ฉันก็ชนะพนันแล้ว ‪- ของขวัญชิ้นงามเลย มิเกโลเน
‪- ฉันจะพาพวกนายไปเลี้ยงมื้อค่ำ ‪- มื้อค่ำและของขวัญ
‪นายไม่ได้แค่พาเราไปกินมื้อค่ำ ‪และประหยัดเงินซื้อของขวัญ
‪ไม่เป็นไร ขอให้เป็นวันที่ดีนะ
‪สองคนนั้นยังอยู่ที่นี่เหรอ
‪เขากำลังมา หุบปากซะ
‪เดี๋ยว ขอฟังหน่อย
‪ฉันควรไล่พวกนายไปให้หมด ‪ฉันเสียลูกค้าสองคนนั้นไป
‪ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ
‪มันเป็นเพราะนายและก็นาย
‪อเมริกา เราช่วยชีวิตพวกเขาไว้นะ
‪ถ้างั้นเราผิดเพราะนายใส่ ‪ของห่วยๆ ในแซนด์วิชเหรอ
‪- ยังจะบ่นอีก ‪- ฉันอยากได้แซนด์วิชสองชิ้นนั่น
‪ฉันอยากได้สิบดอลลาร์นั่น
‪ฉันจะเอาเงินให้นาย แต่ให้ฉันฟังการแข่งขันก่อน
‪บุกอีกครั้ง ขึ้นโหม่งลูก...
‪- พนันครั้งนี้... ‪- โอ้
‪เราขอดูการแข่งขันบ้างได้ไหม
‪ฟังจากวิทยุ ไม่ใช่ดูในทีวี
‪อีกมุมหนึ่ง ตรงนี้
‪แข่งนัดนี้แล้ว รอแข่งสี่นัดสุดท้าย ‪เตรียมตัวสำหรับการแข่งครั้งสำคัญ
‪ในนัดสุดท้ายที่จะตัดสินผู้ชนะในการชิงแชมป์ครั้งนี้
‪นายมีกุญแจได้ยังไง
‪ลุงฉันได้งานก่อสร้างที่นี่
‪เข้าไปเร็ว
‪ไอ้พวกห่วย ไปตายกันให้หมด
‪- สวัสดี ซานโดร ‪- สวัสดี อันจีโอเล
‪- เปิดประตู ‪- ได้
‪- ไอ้เวรเอ๊ย ‪- ผมถล่มคุณเละเลย
‪- นายจะไปไหน ‪- อะไรวะ เห็นไหม
‪- ไอ้เวร นายชนะเขา ‪- ก็คุณเล่นไม่เป็นนี่
‪อย่ายั่วโมโหฉัน เข้าใจไหม
‪พอแล้ว ฉันไม่อยากเล่นแล้ว ไปหาอะไรกินกัน
‪- ไม่เอาน่า หยุดนะ ‪- ฉันไม่อยากเล่นแล้ว
‪- ไม่เอาน่า เล่นให้จบสิ ‪- พอแล้ว
‪- อย่าโมโหสิ ‪- พอแล้ว
‪เราต้องกินนะ อันเจโล พอได้แล้ว
‪- ไม่เอาน่า ซานโดร หยุดเลย ‪- ไม่
‪- ซานโดร ‪- ไม่
‪- มาเร็ว เล่นให้จบ ‪- จบอะไร มันหกต่อศูนย์นะ
‪เร็วเข้า
‪ซานโดร
‪ซานโดร อย่าโมโหสิ มานี่
‪ในมือมีแต่จอยสติ๊ก นายไม่มีแฟนหรือไง
‪ผมมีผู้หญิงทุกที่แหละ สาวตามจีบผมครึ่งโรงเรียน
‪คุณต่างหากที่ไม่เคยได้แอ้มสาว ซานโดร
‪ครึ่งโรงเรียนเหรอ ‪ตอนนี้นายไปโรงเรียนหรือเปล่า
‪ไปสิ โรงเรียนดูดกัญชาไง
‪หุบปาก
‪คุณจะทำอะไร ซานโดร
‪- สปาเกตตี น้ำมันและกระเทียม พร้อม ‪- พระเจ้า
‪สปาเกตตี น้ำมันและกระเทียม
‪คุณจะทำอะไรให้ผมกิน
‪นายพูดเรื่องอะไร ‪ฉันจะให้นายดูสปาเกตตีของฉัน
‪หอมดีนะ อันจีโอเล
‪- ใส่พาร์เมซานหน่อยก็ดีนะ ‪- จะบ้าเหรอ ใส่ในนี้ไม่ได้
‪ไม่มีทาง
‪พาร์เมซานในน้ำมันและกระเทียม ไม่มีทาง
‪ฉันไม่เอาให้นายใส่หรอก
‪อย่างมากเราก็ทำได้แค่ "หอยวิ่งหนี"
‪"หอยวิ่งหนี" คืออะไร
‪เวลาที่นายโรยพาร์สลีย์ลงไปเยอะๆ
‪และมันทำให้นายนึกถึงสปาเกตตีหอย
‪แต่คนเคยทำแบบนั้นกันเมื่อหลายปีก่อน ‪เวลาที่พวกเขาไม่มีเงิน
‪แม่ฉันเคยทำให้กิน
‪- กินให้อร่อย ‪- กินให้อร่อย อันจีโอเล
‪เออนี่ ที่สนามบอลสนุกมากเลย
‪พวกเราหลายคนได้อยู่ใต้ฝั่งเบรชชา
‪ได้โยนระเบิดหลายลูกเลยล่ะ คุณน่าจะได้เห็น
‪พวกมันวิ่งหนีกระเจิงเหมือนมดเลย
‪ระเบิดเหรอ อันเจโล
‪นายนี่ระเบิดขึ้นสมองนะ
‪นายจะทำอะไร
‪เปล่า ผมแค่อยากจิบ
‪ก็ขอสิวะ
‪ซานโดร ผมขอจิบหน่อยได้ไหม
‪ตอนนี้นายจิบได้
‪- ขอบคุณ ซานโดร ‪- ยินดี
‪นายไปเอานี่มาจากไหน
‪ดูนี่สิ
‪นายได้มาจากปาร์ตี้เหรอ
‪ถ้าฉันโยนใส่หน้านาย นายต้องหัวแตกแน่ๆ
‪มีคนให้ฉัน
‪อ๋อ แบบนี้เอง
‪ไปแล้วฉันขะบอกพวกเขาเอง
‪- "ดูดเลย" นายต้องพูดประโยคนี้ ‪- แค่สองปื้ด
‪- เขาเมาสุดๆ ‪- ไอ้เลว อันจีโอเล
‪อย่าให้เลยเส้นนะ
‪นาย ไอ้อ้วน
‪นายทำอะไรลงไป ไอ้ห่วยแตก
‪มาเอสโตร
‪อยากให้ฉันไล่นายออกไปไหม
‪- เอามานี่ ‪- ทำอะไรกันอยู่
‪น่าโดนกำปั้นซัดปากสักที
‪ฉันเพิ่งบอกว่าอย่าให้เลยเส้น
‪ได้ยินไหม
‪เฮ้ย ได้ยินไหม
‪โอกับเบีย... โอ้
‪ไอ้โคตรห่วย
‪ใจเย็นๆ
‪- เขาทำฉันอารมณ์เสีย ‪- อารมณ์เสียเรื่องอะไร ไปดูดสักมวนสิ
‪ฟีโอเรลลี
‪เราอธิบายให้ฟังแล้ว นายอยากเรียนรู้หรือเปล่า
‪เส้นควรจะต้องตรง
‪นี่ พวก มีสีขาวหรือเปล่า
‪มี นี่
‪แก้งานซะ
‪เห็นไหม
‪ง่ายๆ
‪อันจีโอเลตโตเก่งนะนี่
‪นายเห็นมือดีๆ นี่ไหม
‪พรุ่งนี้ ไปที่บ้านฉันแล้วก็ทาสีห้องน้ำให้หน่อย
‪ฟีโอเร สุดหล่อ
‪นายต้องใจเย็นๆ อย่าวู่วาม
‪พวกมันต้องเลิกกวนใจฉัน
‪พวกเขายังเด็กอยู่ กำลังเรียนรู้งาน ไม่เอาน่า
‪นี่ โมอิกา
‪ขอลองขี่มอเตอร์ไซค์คันนั้นหน่อยสิ ‪ผมจะบินจากตรงนี้ไปปอนติเชลลิเลย
‪นายไม่มีบ้านให้กลับหรือไง
‪อยากพาเราไปบ้านคุณไหมล่ะ
‪ขวางทางตลอดเลย
‪"ไปเผาเมืองหลวงกัน" เหรอ
‪อะไรน่ะ
‪เปเกญโญ นายเป็นไอ้โง่ไปแล้วหรือไง
‪ทำไม มันคือป้ายไง ผิดตรงไหน
‪ป้ายเหรอ ทั้งที่กลุ่มไม่อนุมัติเหรอ ถามจริง
‪- เสร็จแล้วครับ ‪- หุบปาก
‪เราตัดสินใจกันที่สนามบอลแล้ว
‪- นายเหรอ นายเป็นใครวะ ‪- นั่นสิ
‪เราตั้งกลุ่มนี้ขึ้นมา
‪เราโดนห้ามเข้าสนาม เรามีสิทธิ์ตัดสินใจ
‪บารา ถ้าเรารอให้คุณตัดสินใจทุกเรื่อง
‪เราคงแก่กันหมด
‪นี่ก็อีก
‪ใช่ แต่ต้องตัดสินใจในที่ประชุมด้วยกันทุกคน
‪พวกนายทุกคนรู้ดี
‪อีกอย่าง แฟนทีมเยือนโดนห้ามเข้าสนามแน่ๆ
‪ซา โดนห้ามหรือไม่ เราไม่สน เราต้องไป
‪คุณสอนเราอย่างนั้น
‪นี่คือโอกาสสุดท้าย ‪เราต้องอยู่ที่นี่เหมือนไอ้งั่งเหรอ
‪นายอาจไม่เข้าใจ น้องชาย
‪ฟังฉันนะ
‪ใครจะไปโรมไม่ได้
‪ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ไปโรม
‪ไม่ต้องเถียงกันแล้ว จบข่าว
‪ไปดึงป้ายบ้านั่นออกจากผนังซะ
‪มานี่ นายน่ะ
‪แม็กอินโต นายก็ห่วยแตกเหมือนกัน
‪- ดึงป้ายนี่ลง ‪- ฉันจะรู้ได้ยังไง
‪แล้วนายมัวทำอะไรอยู่
‪ทำไมนายเข้ามายุ่งกับเรื่องบ้าๆ นี้
‪พวก เราต้องคิดก่อนที่จะลงมือทำ...
‪โอซา เราจะไปไหนกัน
‪- เซอร์ไพรส์น่ะ ไม่ต้องห่วง ‪- เราเดินมาหลายชั่วโมงแล้วนะ
‪ที่นี่มันคืออะไร โอซา
‪อันเจโล
‪อันจีโอเล นายอยู่ไหน
‪โอซา ผมอยู่นี่
‪นายไปทำอะไรอยู่ตรงนั้น ลงมาช่วยฉันสิ
‪กำลังไป
‪อันเจโล เอาผ้ามาวางตรงนี้ที
‪ถ้าป้ายนี้เปื้อน บารับบาจะโกรธ
‪ปีที่แข่งกับอตาลันต้า เราสู้ยิบตาเลย
‪จนฉันโดนแทงเลยนะ
‪ฉันยังมีแผลเป็นอยู่เลย
‪อุบาทว์
‪สองสามเดือนต่อมา
‪ฉันได้ข้อความจากหัวหน้าคนหนึ่งของพวกมัน
‪เชิญเราไปงานเลี้ยงอตาลันต้า
‪พวกมันจัดงานนี้ทุกปี
‪และข้อความบอกว่า
‪"เราเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับ ‪ศัตรูชาวเนเปิลส์ของเรา"
‪เราหัวเราะกันใหญ่เลย เราเป็นศัตรูกัน ‪แล้วพวกมันเชิญเราไปงานเลี้ยง
‪พวกมันบ้ารึไง
‪เรามารวมกันประมาณสิบคน
‪มีบารับบา
‪แม็กอินตอช โอนัน และซาซ่า พี่ชายนาย
‪เรานั่งรถไปกันสองคัน
‪และเราไปถึงที่นั่น
‪อันจีโอเล พอเราไปถึงนะ
‪มันบ้าคลั่งสุดๆ เลย คนหลายพันคนร้องเพลง
‪แก๊สน้ำตา ระเบิดควัน มีรถถังด้วยนะ
‪รถถังเหรอ
‪อันจีโอเล รถถัง พวกมันบ้ากว่าเราอีก
‪เราเตรียมตัวกันอยู่ที่มุมหนึ่ง ระแวงกันไปหมด
‪พร้อมลุยถ้ามีเรื่อง
‪เพราะเราพร้อมสำหรับทุกอย่าง
‪เรามีแท่งเหล็ก โซ่...
‪แล้วไอ้สองคนนั้นจากแบร์กาโม ‪ก็โผล่มาข้างหน้าฉัน แล้วพูดว่า
‪"เฮ้ย นาโปลี ผ่อนคลายหน่อย ‪ดื่มเบียร์สิ ไม่เป็นไร"
‪พูดสำเนียงแปลกๆ ของพวกมันน่ะ
‪เรามองหน้ากัน
‪ทำยังไงกันดี
‪และเราตัดสินใจดื่มเบียร์แก้วหนึ่ง ‪แก้วสอง แก้วสาม และ 15 นาทีต่อมา
‪เราเมากันหมด
‪บารับบาเต้น เอาเบียร์ราดหัวตัวเอง
‪โอนันทำท่าเป็นครูสอนเต้น ‪แม็กอินตอชจีบสาวไปทั่ว
‪พวกมันตัดสินใจพาเราไปดิสโก้ เราไปถึงดิสโก้
‪แล้วดื่มกันต่อ
‪เราเมามากจนกอดกันเหมือนแก๊งกะเทย
‪และฉันก็นึกขึ้นได้ว่าระหว่าง
‪เนเปิลส์กับแบร์กาโม
‪เหนือและใต้ ลึกๆ แล้ว เราก็เหมือนกัน
‪คือแบบ แค่ชั่วเวลาสั้นๆ
‪ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่ง ฉันพูดว่า ‪"เวรเอ๊ย ฉันรู้จักมันนี่หว่า"
‪(เหนือผลลัพธ์)
‪- ฉันพอจะรู้ว่าเป็นใคร ‪- ใครเหรอ
‪- คนที่แทงฉัน สาบานได้ ‪- จริงสิ
‪ฉันเอาหัวโขกมันแล้วมันก็ร่วงลงพื้น
‪พอคนอื่นๆ เห็นฉัน บารับบาเริ่มต่อยพวกมัน
‪และได้เลือดพวกมันทุกครั้งเลย
‪- มิเกโลเน เขาตัวยังกับยักษ์ ‪- นึกภาพออก
‪เขาดึงพวกมันขึ้นมาเหมือนตุ๊กตาผ้า ‪ซ้อมพวกมันจนหมอบ
‪ที่เด็ดสุดๆ ก็คือพี่ชายนาย ซาซ่า ‪เป็นปลาไหลเวลาเขาสู้
‪เพราะเขาผอม
‪ตูม ตูม ตูม แล้วหลบ แต่แล้วตอนสุดท้าย ‪ถึงแม้ว่าเราจะเมา
‪เราจัดการพวกมันได้หมด
‪ขอโทษนะ ฉันต้องไปแล้ว
‪คุณต้องไปแล้วเหรอ
‪คุณจะไปไหน
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪คุณนี่มันร่านจริงๆ
‪ไปตายซะ
‪คุณปล่อยผมไว้แบบนี้ไม่ได้นะ
‪เราจะไปดูบอลกันไหม
‪- ไม่ ฉันต้องทำงานวันอาทิตย์ ไปไม่ได้ ‪- ลาหยุดสิ
‪เข้าบ้านไปซะ
‪- จะเอาอะไร ‪- ฉันบอกให้เข้าบ้านไปซะ
‪จะเอาอะไร
‪- ผมพูดอยู่ ไม่เห็นเหรอ ‪- ไม่เห็น ไปซะ
‪กลับบ้านซะ อันเจโล
‪- บาย โอซา ‪- บาย อันจีโอเล
‪แกยังยุ่งกับลูกฉันอยู่เหรอ
‪สเตฟา ฉันพยายามปกป้องเขานะ
‪แกเห็นตัวเองหรือเปล่า
‪แกคิดจริงๆ เหรอว่าแกมีอะไรไปสอนเขา
‪แกทำให้ลูกชายฉันตายไปคนหนึ่งแล้ว
‪ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกอีก ไสหัวไปซะ
‪ไปสิ
‪(อาปาช)
‪เบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวเตียงก็พังหรอก
‪เดี๋ยว จะเสร็จแล้ว
‪แต่คุณไม่เสร็จ ขอโทษนะ
‪ฉันเสร็จไปแล้ว ไม่ได้สังเกตเหรอ
‪อ๋อ น่าจะเป็นตอนนั้น
‪แต่รอยสักนี่คืออะไรน่ะ
‪อ๋อ
‪ตุ๊กแกสมัยก่อนน่ะ
‪มันล้าสมัยแล้ว
‪อยากรู้เรื่องรอยสักของผมไหมล่ะ
‪ลายไหน
‪ดูนี่สิ
‪อะไรนี่
‪มันควรจะเป็นปลาโลมาสองตัว ‪แต่ดันเหมือนแอนโชวีในน้ำเกลือ
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ขอโทษ ผมไม่ชินน่ะ
‪ชินกับอะไร
‪เห็นก้นเหรอ
‪ยายทึ่ม
‪คุณทำทุกอย่างเลย
‪นานๆ ทีเราก็ต้องตามสัญชาตญาณตัวเองบ้าง
‪คุณจะทำอะไร จะกลับแล้วเหรอ
‪ใช่
‪ทำไมไม่อยู่ต่อล่ะ ดูดกันอีกสักมวน
‪ไม่ ฟังนะ ไม่ต้องพูดแบบนั้นก็ได้
‪ก็ได้
‪ฟังนะ ถ้าฉันเลือกได้ ฉันจะอยู่
‪แต่...
‪ลูกชายของฉันอยู่ที่บ้าน
‪ฉันตาแดงกลับไปไม่ได้หรอก รู้ไหม
‪อ๋อ ไม่เป็นไร
‪เราจะทำยังไงดี โทรหาได้ไหม
‪ได้สิ
‪ไว้เจอกันนะ
‪เหรอ
‪ฉันเป็นสมาชิกที่สตูเฟ
‪- ก็ได้ ‪- บาย
‪บาย
‪- สวัสดี โอเป ‪- สวัสดี สบายดีนะ
‪- สบายดี ‪- สวัสดี แม็กอินโต
‪ปากกาเขียนไม่ติด โรงพักซังกะบ๊วย
‪อย่างน้อยพวกเขาเอาทิชชู่ให้นายหรือเปล่า
‪เปล่า เราพกมาจากบ้าน
‪ฉันน่าจะรู้
‪(วันที่ 35 ของการชิงแชมป์)
‪แบทแมน เปราสตอร์
‪บาริลบิซุกเซ...
‪ห้านาทีไม่พอแน่แบบนี้ ทำอะไรกันอยู่
‪เล่นตัวนี้สิ
‪- จริงเหรอ ได้ ‪- จริง
‪จริงๆ เรียบร้อย
‪บูร์ซาสปอร์ ดิอาบลามสปอร์ ใต้...
‪- อาสปอร์เหรอ ไม่มี ต. เต่า ‪- ไม่ ต. เต่าต่อท้าย
‪จะเป็นไปได้เหรอ พวกเราสิบคน
‪รวมเงิน 50 ยูโรเพื่อไปฟลอเรนซ์ไม่ได้
‪คราวหน้าเราจะปล้นที่ไหนสักที่
‪เออ ฟังนี่นะ
‪อย่างมากก็ปล้นได้แค่ร้านอาหาร
‪นายจะปล้นมอสซาเรลลาสองก้อน ‪และแฮมรมควันสี่ชิ้น
‪หุบปาก เดี๋ยวโดนอัด
‪เออ ระวังปาก
‪เดี๋ยวโดนอัดหรอก
‪พวก หุบปาก
‪เขาต้องการอะไร ออกไปจากที่นี่ซะ
‪ออกไปสิ ไป
‪- เขาบ้าไปแล้ว ‪- ถือไม้คิวด้วย
‪เล่นเร็วมาก คาดไม่ถึงว่า...
‪พวกนาย ยิงเลย ยิง
‪เข้าประตูไปแล้ว
‪เหลือเชื่อเลย สองนาทีก่อนเกมจบ
‪ลูกเตะมุม ทีมอัซซูรี่ขึ้นนำ
‪ทีมไส้กรอกทำให้ทุกคนช็อก และที่นี่ในซุ้มวิทยุ
‪มาจากส่วนของทีมเหย้า รวมทั้งระเบิดแก๊สน้ำตา
‪แฟนบอลนาโปลีอาจโดนห้ามเข้าสนาม
‪ไม่ดีเลย เพราะทีมอัซซูรี่เล่นแบบสบายๆ
‪และตอนนี้เราก็เห็น
‪ป้ายแย่ๆ ที่เขียนว่า "ไปเผาเมืองหลวงกัน" ‪มันแย่มากเลย
‪พวกเขาชูมันขึ้น ไม่เหมาะสมเลย
‪เกินบรรยายจริงๆ
‪- ไง ‪- แตร์รี
‪โทษที
‪มาด้วยเหรอ
‪- คุณก็เหมือนกัน ‪- ใช่ แต่ผมทำงานที่นี่
‪ฉันรู้
‪นี่ ฟังนะ ฉันจะไปล้างเนื้อล้างตัว
‪คุณจะกลับแล้วเหรอ
‪ก็...
‪- จะให้ฉันทำอะไรล่ะ ‪- ผมอยากถาม... หมายถึง ชวนคุณ...
‪ไปบ้านคุณเหรอ
‪เปล่า ไปข้างนอก ไปกินมื้อค่ำ
‪มีร้านอยู่ใกล้ๆ นี่
‪ปลาที่นั่นอร่อยมาก
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่ ผมไปที่นั่นบ่อย เพื่อนกันน่ะ
‪ปลาสดมาก
‪ว่าไงล่ะ หลังจากนี้ไหม ผมจะใกล้จะเสร็จแล้ว
‪ถ้าไม่มีอะไรทำ และถ้าอยากไป
‪ได้ ฉันจะไปอาบน้ำแล้วนะ
‪ถ้างั้น
‪ผมจะรอนะ แล้วเจอกัน
‪นี่ ขอเตือนไว้ก่อนนะ ที่ร้านมีแต่จานพลาสติก
‪ได้ เข้าใจแล้ว
‪- แต่มันอร่อยมากๆ ‪- อร่อยมาก ตกลง
‪หอยหลอดที่ร้านอร่อยสุดๆ เลย
‪คุณชอบกินหอยหลอดไหม
‪ฉันชอบหอยหลอดไหมน่ะเหรอ
‪เลิกพูดไปเลย นายทึ่ม
‪แตร์รี ขอเวลาเดี๋ยวสิ
‪- อะไร ‪- แค่เดี๋ยวเดียว
‪ได้
‪นายมาทำบ้าอะไรที่นี่
‪เรามาทำบ้าอะไรที่นี่เหรอ ‪เราต้องไปกันแล้ว เดี๋ยวนี้
‪ไปไหน บารา
‪นี่ นายได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นที่ฟลอเรนซ์ไหม
‪ได้ยินสิ
‪เพราะงั้นเราต้องไปกันเดี๋ยวนี้ ‪และไปถล่มพวกมัน
‪ได้ ฉันจะไปคุยกับเปเกญโญ
‪คุยกับเปเกญโญเหรอ ‪นายจะพูดอะไรกับเปเกญโญวะ
‪- เล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- ไม่มีอะไร
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดี ‪- ไม่มีอะไรเหรอ
‪นายไม่สนใจกลุ่มนี้แล้ว ใจนายอยู่ที่อื่น
‪โมอิกา พวก มีอะไร
‪ไม่มีอะไร บารา ไม่ต้องห่วง
‪เออ ถ้านายไม่เป็นอะไร เราต้องไปกันเดี๋ยวนี้
‪เราต้องไปด้วยกันเหมือนเคย
‪บอกอะไรฉันอย่างสิ
‪ฉัน คนพวกนี้ ถ้าไม่มีนาย เราจะไปไหนได้
‪นายคือโมอิกาโนหรือเปล่า
‪ได้ รอเดี๋ยว
‪อะไร
‪- ไม่มีอะไร ‪- ไว้ไปคราวหน้าได้ไหม
‪ใช่ เราต้องเลื่อนไปก่อน
‪ได้สิ
‪- ขอโทษนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪- ไม่ว่ากันนะ ‪- ไม่ว่าหรอก
‪- ขอให้สนุกนะ ‪- ก็นะ
‪- บาย ‪- บาย
‪ไปกันเถอะ
‪เร็วเข้า
‪เฮ้ย ตื่น
‪ตื่น ถึงแล้ว
‪ฉันปวดหัว
‪เร็วเข้า ไปเร็ว กับเบีย ดูสิ หลับกันหมด
‪ตื่นได้แล้ว ทุกคน เร็วเข้า
‪เฮ้ย
‪เร็วเข้า เราถึงเนเปิลส์แล้ว
‪เร็วเข้า
‪เฮ้ย ตื่น เร็วเข้า ไอ้เวร นายต้องตื่นแล้ว
‪หัวใจของฉันสีขาวและฟ้า
‪พระเจ้า ไอ้บ้านี่
‪ฉันเกิดมาเพื่อสนับสนุนนาย ‪ที่โดนห้ามเข้าสนามและโดนกดขี่
‪ดูเธอสิ งามสุดๆ
‪ใครน่ะ แนนซี่บี 2003 กิ๊กเก่า
‪รู้ไหมว่าทำไมคนถึงเรียกเธอว่าแนนซี่บี ‪รู้ไหมว่า บี หมายถึงอะไร
‪บ๊วบๆ
‪ฉันจะไปถามเธอ บี คือบ๊วบๆ เหรอ
‪เออ ไปถามเลย
‪แต่ บี
‪ย่อมาจาก...
‪แฟนทีมโรมา ไอ้พวกสวะ
‪ทุกคน เงียบหน่อย
‪เห็นฝีมือเราที่ฟลอเรนซ์ไหม
‪เหรอ
‪ที่โรม เราต้องแย่กว่านั้นพันเท่า
‪เมืองหลวง
‪ไปเผาเมืองหลวงกัน
‪เมืองหลวง
‪ไปเผาเมืองหลวงกัน
‪เมืองหลวง
‪ไปเผาเมืองหลวงกัน
‪เมืองหลวง
‪ไปเผาเมืองหลวงกัน
‪พอได้แล้ว ทุกคน
‪เงียบๆ
‪สวัสดี ซานโดร
‪เงียบๆ
‪ใจเย็นไว้ พวก
‪ใจเย็นๆ
‪เฮ้ย บารา
‪ลงมาจากตรงนั้นซะ
‪เฮ้ย ลงมา
‪ไอ้เวร ลงมา
‪เดี๋ยวก่อน
‪ลงมา
‪กำลังฉลองกันอยู่ล่ะสิ
‪เยี่ยมมาก
‪นายนี่ช่างกล้าซะจริง
‪อะไรกันวะนั่น
‪พวกนายยังมีหน้ามาฉลองกันที่นี่อีกเหรอ
‪หลังจากแผลงฤทธิ์ไว้ที่ฟลอเรนซ์
‪อะไร ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ
‪ป้ายนั่น ระเบิดควันในสนามไง
‪และกลุ่มเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย
‪- ไม่เอาน่า ซา ‪- เฮ้ย
‪หุบปากซะ กับเบีย นายต้องหุบปาก
‪มีคนที่อยู่ตรงนี้ที่เสียเลือดมา 30 ปี
‪พวกเขาทุ่มเทให้ทั้งชีวิต
‪จิตวิญญาณและร่างกาย
‪เพราะพวกเขาเชื่อมั่นมัน ‪เหมือนที่เชื่อมั่นพระแม่มารีย์
‪เราประชุมกันครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อตัดสินใจ
‪เพื่อไม่ให้โดนหลอกใช้
‪เพื่อไม่ให้ถูกตราหน้า
‪และวันนี้พวกนายทำอะไร ทำอะไร
‪พวกนายทิ้งทุกอย่างลงท่อ
‪อะไรวะ ไม่มีสมองกันรึไง
‪คิดซะ
‪เราต้องตัดสินใจร่วมกัน
‪เพราะอุลตร้าคนเดียวไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น
‪นายไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น
‪นายมันไร้ตัวตน
‪ฉันก็ไร้ตัวตน
‪ใช่ ถ้าฉันตัวคนเดียว ฉันก็ไร้ตัวตน
‪ตอนที่ฉันอยู่กับพวกนาย
‪ฉันรู้สึกว่าเป็นอาปาชตัวจริง
‪นั่นคือความแตกต่าง
‪กลุ่มนี้
‪เข้าใจไหม เข้าใจหรือไม่เข้าใจ
‪พูดไม่ออกกันเลยใช่ไหม
‪ไป แม็กอินโต
‪ขอดูมือหน่อยสิ ทุกคน
‪ฉันไปโมซัมบิก
‪และนิ้วฉันโดนบาด
‪มันติดเชื้อ
‪ฉันต้องตัดนิ้วทิ้ง
‪นิ้ว
‪- ขา ‪- ขา
‪ใครอยากเต้นแซมบ้า
‪เด็กเสิร์ฟ
‪- เด็กเสิร์ฟ ‪- งี่เง่าจริงๆ
‪เอ้านี่
‪- ขอบใจ ซานโดร ‪- ลองนี่ดู
‪เฮ้ย อะไรวะ เสื้อหนาวฉัน ดูนี่สิ
‪ยังไม่ได้กินสักคำ
‪- นายทำอะไรลงไป ‪- ผมจะทำอะไรได้
‪อยู่มา 50 ปี แต่กินเคบับไม่เป็น
‪- ก็ได้ เดี๋ยวจะเช็ดให้ ‪- อย่าให้นี่เปื้อนก็แล้วกัน
‪คุณเจ๋งมากเลย
‪เออ เจ๋ง
‪เมื่อนานมาแล้ว
‪ยี่สิบปีก่อนมั้ง
‪ถือยังไงให้หล่น
‪แล้วว่าฉันกินเคบับไม่เป็น
‪โอเล นายอยู่ตรงนั้นคนเดียวเหรอ
‪- มานี่สิ ‪- นายสนุกไหม
‪มานี่
‪ตรงนี้น้ำเป็นประกายเลย
‪แม็กอินโต เอามานี่
‪และลมพัดแรง
‪บนระเบียงเก่าๆ หันหน้าเข้าอ่าวซอร์เรนโต
‪- เขามีไฟแช็ก ‪- พระเจ้าช่วย
‪นายนี่เหลือเชื่อจริงๆ นายต้องใจเย็นๆ ไว้
‪ฉันพกมาเอง
‪ไอ้แม็กอินตอชนี่ไร้ประโยชน์
‪ฉันเข้าใจแล้ว
‪เมื่อไหร่เราจะไปว่ายน้ำกันอีก
‪อีกสักพัก
‪เฮ้ย กัญชานี่พี้แล้วไม่เมาว่ะ
‪กินแซนด์วิชของนายหรือยัง หนุ่มน้อย
‪เอ้านี่ บารา ทำหอยแมลงภู่กินนะคืนนี้
‪- ทำไมไม่ทำเอง ‪- คืนนี้ฉันจะออกไปกินมื้อค่ำ
‪กับสาวที่สระนั่นเหรอ
‪โมอิกาโนกำลังมีความรัก
‪ผมรักคุณจริงๆ นะ
‪ไอ้เวร
‪รักมากๆ เลย
‪มันคือสายสัมพันธ์แล้ว
‪นี่ ดูพี่ชายนายสิ
‪เป็นไปได้ยังไง นายหน้าเหมือนกัน ‪เขาได้แอ้มสาว แต่นายไม่ได้
‪นายก็ไม่เคยได้แอ้มใคร กินขนมไป
‪- สวัสดี ปาเปรี ‪- สวัสดี ทุกคน
‪อันจีโอเลตอยู่ไหน
‪เขายังไม่โผล่มาเลย
‪อันเจโล
‪- อันเจโล ‪- อันจีโอเล
‪เพื่อนๆ ฉันเรียกแล้ว หยุดก่อน
‪อันเจโล
‪หยุดก่อน ที่รัก เพื่อนๆ ฉันเรียก
‪- อันจีโอเล ‪- เขาทำแบบนี้ตลอดเลย
‪พวกนายมีอะไรวะ
‪ลงมาเร็ว เหลาจรวดอยู่หรือไง
‪เร็วเข้า เราจะไปกันแล้ว
‪- เธอทำอะไรน่ะ ‪- ไปกับเพื่อนโง่ๆ ของเธอเถอะ
‪- ไม่เอาน่า ถามจริง ‪- ไปเลยไป
‪ขอเวลาฉันห้านาที เดี๋ยวลงไป
‪เช็ดตัวให้สะอาดนะ
‪ว่าไง พวก
‪แม่ ผมไปข้างนอกนะ
‪อย่ากลับดึกล่ะ
‪สวัสดี ชับบู
‪อรุณสวัสดิ์ทุกคน
‪ไง ชับบู นายโอเคไหม
‪- เพื่อน ‪- ไง ชับบู
‪ทุกคน
‪ฟังทางนี้หน่อย มานี่
‪มา มาตรงนี้
‪อย่างแรก ฉันขอขอบคุณทุกคน
‪เพราะถ้านายอยู่ตรงนี้
‪แปลว่านายคิดเหมือนกับพวกเรา ‪และเรามีความคิดเห็นที่ตรงกัน
‪และฉันอยากดื่มอวยพร
‪แด่อาปาช
‪น่าเสียดาย พวกเขาจะเกษียณแล้ว
‪- แด่อาปาช ทุกคน ‪- แด่อาปาช
‪วันนี้ไม่ใช่วันดีของฉัน
‪เพราะฉันโตมากับอาปาช
‪พวกเขาสอนฉันทุกอย่าง ‪พวกเขาเป็นเหมือนครอบครัวของฉัน
‪แต่ก็เหมือนกับทุกครอบครัว
‪มันถึงเวลาแล้วที่ลูกต้องออกจากบ้าน
‪เราจะพลาดเกมเยือนไม่ได้ ทุกคน
‪โดยเฉพาะปีนี้ ปีที่เราชนะลีกได้
‪เราคืออุลตร้า
‪เราเป็นเหมือนกองทัพ
‪ที่สู้เพื่อมาตรฐานของมัน
‪ความศรัทธาของมัน เมืองของมัน
‪เราไม่เคยกลัวอะไรหรือใครหน้าไหน
‪และไม่มีใครสั่งเราให้ทำอะไรได้
‪เพราะเราไม่สน
‪วันนี้เรารู้ว่าการแข่งที่โรมจะไม่เปิดให้คนเข้า
‪- รู้ไหมว่านั่นแปลว่าอะไร ‪- พวกมันกลัว
‪ใช่ พวกมันกำลังกลัวจนขี้แตก
‪เราจะไปโรม
‪และเราจะไปกับกลุ่มใหม่ของเรา ‪ซึ่งเกิดขึ้นในวันนี้
‪มาเร็ว ทุกคน
‪ฟังฉันนะ
‪มา ฉันอยากเห็นทุกคน
‪รัฐออกกฎหมาย
‪และนี่คือสิ่งที่มันบอกกับตำรวจ
‪เมื่อไหร่ที่...
‪เมื่อไหร่ที่เจอแฟนบอล
‪จับเขาและพาเขามาที่นี่
‪พอเขาไปถึงโรงพัก
‪ตำรวจจะต้องกลัวจนตัวสั่น
‪กฎหมายไม่ทำให้เรากลัว
‪รัฐก็หยุดเราไม่ได้
‪ที่จริง เราจะไม่หยุด
‪ชีวิตของอุลตร้าคนหนึ่ง ใครๆ ก็รู้
‪รู้แค่กฎสองข้อ
‪ความสม่ำเสมอและสติปัญญา
‪คุณไม่เคยไปอิสเกียเหรอ
‪ไม่เคย
‪เป็นไปได้ยังไง มันสวยมากเลย
‪ฉันไม่เคยไป ฉันไปโปรชีดาตลอด
‪คนเนเปิลส์ที่ไม่รู้จักอิสเกีย...
‪- ไม่รู้สิ ‪- โทษที
‪นายชื่อโมอิกาโนใช่ไหม
‪ไม่ใช่ นายจำคนผิดแล้ว
‪หมายความว่าไง ถ่ายรูปหน่อยได้ไหม ‪เธอก็มาด้วย
‪ฟังนะ เรากำลังกิน ‪ไม่ถ่ายรูป เอาโทรศัพท์คืนไป
‪เถอะน่า แค่รูปเดียวเอง ไม่ตายหรอก สองนาที
‪ไม่เอาน่า เอาคืนไป ฉันบอกว่าไม่ถ่ายรูปไง
‪นี่ พวก ฉันขออะไร
‪แค่รูปเดียวเอง
‪เอาโทรศัพท์คืนแล้วไปซะดีกว่า
‪นายคิดว่านายเป็นใครวะ
‪นายมันไร้ตัวตน
‪นายเป็นอดีตไปแล้ว
‪นายมันก็แค่ไอ้แก่ห่วยๆ
‪อยากให้ฉันทุบกะโหลกแกไหม ไอ้กร๊วก
‪- ไอ้เวร ฉันจะให้แกกินไอ้นี่ ‪- ดูเขาสิ
‪เขามีปืน...
‪เรามีเด็กๆ อยู่ที่นี่นะ
‪พกสักกระบอกสิจะได้รู้สึกกล้า
‪- มีเด็กเต็มเลย ‪- กล้าๆ หน่อย
‪- ที่ไหนเมื่อไหร่บอกได้ ‪- ฉันจะทุบหัวแกทั้งคู่เลย
‪- ไม่เอาน่า ‪- ไอ้สารเลว
‪ออกไปได้แล้ว เราทำมาหากินกันอยู่
‪แตร์รี ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ
‪ผมเคยไปที่สนาม
‪ผมเคยอยู่ในกลุ่มและเรื่องของผมมันก็แปลกๆ
‪แล้วไง
‪ฉันไม่สนหรอกนะ รู้ไหม
‪ฉันถามหรือเปล่าว่าคุณเป็นใคร
‪ฉันถามหรือเปล่าว่าคุณทำงานอะไร
‪- ฉันไม่ได้ถาม ใช่ไหม ‪- ใช่
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณสังเกตหรือเปล่าว่า ‪เราเอากันโดยไม่ได้แนะนำตัวเอง
‪ฉะนั้นเราไม่จำเป็นต้องออกไปกินมื้อค่ำ
‪เก็บเรื่องบ้าๆ นี้ไว้กับตัวเองเถอะนะ
‪ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณให้อภัยผม
‪ไปตายซะไป
‪อย่าโกรธสิ เดี๋ยวไม่สวย
‪เถอะน่า ยิ้มหน่อยสิ
‪คุณรักผมไหม
‪ไม่เหรอ
‪คุณไม่รักผมเหรอ
‪ไม่เหรอ
‪คุณนี่น่าขย้ำจริงๆ
‪ทำไมคุณทำให้ผมหลงใหลได้ขนาดนี้
‪(ตอร์เรกาเวตา)
‪นายต้องไปซะ
‪ฉันเมามากเลย โคตรมึน พอแล้วว่ะ
‪แล้วใครจะขี่มอเตอร์ไซค์ล่ะ
‪พวกเขาจะมารับเรา
‪ดูสิ ใครมา
‪ไอ้อ้วน หายหัวไปเลยนะ
‪เราเลยตามหาเขาไม่เจอไง
‪นายหายหัวไปเลย
‪อะไรน่ะ
‪- เฮ้ย ใจเย็น ‪- ใจเย็นสิ
‪เอะอะโวยวายทำไม
‪ให้ตายสิ
‪นายทำอะไรลงไป ไอ้เวรเอ๊ย
‪- โอเล เอ้านี่ ‪- ไม่ พอแล้ว ฉันไม่เอาแล้ว
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยใช่ไหม ‪- ใช่
‪พร้อมไหม
‪แต่ก่อนไปโรม เราต้องทำป้ายกัน
‪ได้เลย
‪แต่เราไม่มีปัญหา เพราะเรามีจอตโต้
‪จริงจังกันหน่อย พวก ฟังฉันนะ
‪โรมไม่ใช่แค่ไปเที่ยวเล่น
‪พวกมันต้องรู้ว่าอุลตร้ากลับมาแล้ว
‪พวกมันต้องกลัว กลัวมากๆ
‪จากนั้นเราต้องทำเพื่อพี่ชายนาย
‪เพราะฉันยังไม่ลืมซาซ่า อันจีโอเลต
‪คุณจะไปรู้อะไรเรื่องพี่ชายผม
‪เฮ้ย เป็นอะไร
‪นายโกรธเหรอ
‪คุณพูดเรื่องป้ายและอะไรพวกนั้น ‪ใครบอกว่าเราอยากอยู่กับคุณ
‪แล้วไง นายอยากอยู่กับไอ้แก่พวกนั้นเหรอ
‪อาปาชคือประวัติศาสตร์ของอุลตร้า
‪ถ้าไม่มีพวกเขา ก็คงไม่มีคุณ รู้ไหม
‪เหรอ ประวัติศาสตร์เหรอ
‪ฉันนึกว่านายใจกล้า และไอ้พวกที่เหลือด้วย
‪แต่พวกนายก็เป็นแค่เด็ก
‪ออกไปซะ
‪ไอ้พวกเด็ก ไปซะ
‪ออกไป
‪ทางนี้
‪- นายจะไปไหน ‪- มาเถอะ
‪โอฟีโอ มาเร็ว นายทำอะไรอยู่
‪ถอยสิ เถอะน่า
‪โทรศัพท์บ้านี่
‪ไอ้อ้วน มานี่
‪ไม่เห็นอะไรสักอย่าง
‪ได้สิ
‪พวกนาย มีอีกสักมวนไหม
‪กัญชาเหรอ เราเมากันจะแย่แล้ว
‪ดูไอ้อ้วนสิ เขาดูเหมือนแบร์รี ไวท์เลย
‪- ไอ้อ้วน ถ่ายรูปด้วยหรือเปล่า ‪- หุบปากน่า
‪อ้วนเกินเต็มจอ
‪นายท้องเหรอ กี่เดือนแล้ว
‪ป้ายนี้สวยมากเลย พวกนาย
‪ถ้าเราเอาป้ายนี้ไปโรม ‪เราจะทำให้พวกมันเดือดสุดๆ
‪พวกมันจะเด็ดหัวเราทิ้งถ้าเห็นป้ายนี้
‪- ปัญหาก็คือเราไปโรมไม่ได้ ‪- เราต้องไป
‪เดี๋ยว ทำไมเราถึงไปไม่ได้
‪ถ้ากลุ่มไม่ไปด้วย เราก็ไปเองไม่ได้
‪กลุ่มอะไรล่ะ เราต้องแสดงให้กับเบียโน
‪และทุกคนเห็นว่าเรามีประโยชน์ ‪นายเห็นวิธีที่พวกเขาปฏิบัติกับเราไหม
‪ทุกคน ไฟไหม้ป้าย
‪ป้าย
‪ไอ้อ้วน นายทำอะไรลงไป
‪- ไอ้อ้วน ‪- อะไรวะ
‪ฉันแค่อยากถ่ายรูป
‪รูปบ้าอะไรวะ ไอ้อ้วน
‪คุณตำรวจ ผมขอพูดอะไรโง่ๆ หน่อยนะ
‪สำหรับการแข่งที่เราเข้าสนามไม่ได้ ‪ทำไมเราต้องมาเซ็นชื่อด้วย
‪- เร็วเข้า เซ็นซะ ‪- ระบบราชการสินะ
‪ทีมเหย้านำ สอง-ศูนย์ ผลเปลี่ยนทันที...
‪(วันที่ 36 ของการชิงแชมป์)
‪เรจจีโอ ป้ายมันผิดนะ
‪- นายพูดอะไรของนาย มันก็ดูดีนี่ ‪- ฉันเห็นแล้ว สีมันผิดหมด
‪เดี๋ยวจะให้นายดู
‪ดูสิ
‪นี่ อันจีโอเล มาดูสิ เขาพูดถูก
‪พวกนาย มาดูสิ
‪ดู ดูนี่
‪ผิดหมดเลย
‪ข้างนอกสีฟ้า ข้างในสีขาว
‪เราทำอะไรลงไปนี่
‪- จริงด้วย ‪- ฉันบอกนายแล้วว่าเราเสียเวลาเปล่า
‪ไอ้โง่เอ๊ย ฉันจะต่อยนายให้ร่วง
‪เฮ้ย ใจเย็น
‪เดี๋ยวๆ
‪- ฉันจะฆ่ามัน ‪- ใจเย็นสิ
‪นายทำอะไรวะ ไอ้งั่ง
‪ฉันว่าถึงเวลาคุยกับซานโดรแล้วล่ะ
‪ไอ้เวรนี่ต้องไปคุย
‪พวกมันจะเอาเขาตายแน่ เขาไปไม่ได้นะ
‪นายเป็นเพื่อนกับซานโดร นายแก้ปัญหานี้ได้
‪ฉันต้องดูเป็นคนโง่เพราะไอ้งั่งนี่เหรอ
‪นายห่วงเรื่องนั้นเหรอ
‪เรามัวแต่เสียเวลากัน ‪แค่เพราะนายไม่กล้าเนี่ยนะ
‪อันจีโอเล กล้าหน่อยสิ
‪ไปตายซะ
‪ทุกคน วันนี้ก็ด้วย เรามาที่นี่เพื่อ ‪ทำให้เห็นว่าคนที่โดนห้ามเข้าสนามอยู่ตรงนี้เสมอ
‪ถึงเราต้องเซ็นชื่อที่สถานีตำรวจ
‪เราก็อยู่ตรงนี้เสมอ
‪แม้ว่าการแข่งขันจะอยู่หลังประตูที่ปิด ‪เพราะไอ้เลวบางคน
‪อาปาชตัวจริงอยู่ตรงนี้ พวกเราเอง
‪พวกตายยาก
‪ช่างหัวไอ้พวกที่ทิ้งเราไป
‪เราไม่ทำตามกระแส
‪เราไม่ใช่กลุ่มตามกระแส
‪อาปาชมีความหมายแบบนี้ด้วย
‪การเป็นอุลตร้าเพราะใจรัก
‪- ไปสิ อเมริกา เปิดเลย ‪- มิเกโล วางป้ายข้างล่างนี่
‪- นายไม่ไปเหรอ โมอิกาโน ‪- ไม่ ฉันต้องไปแล้ว แม็กอินโต
‪อะไรน่ะ พวก
‪เวร
‪อะไรน่ะ
‪- โอนาเกิดอะไรขึ้น ‪- พวกมันทำอะไร
‪ใครเป็นคนเผาป้าย
‪ฉันต้องทุบหัวมันให้แตก
‪เวรเอ๊ย
‪อะไรกันวะ
‪เวรเอ๊ย
‪จะเคาะหาอะไร เคาะทำไมวะ
‪พวกนายมีอะไรวะ
‪ฉันตามหานายตลอดทั้งบ่าย ซานโดร
‪- ฉันยุ่งอยู่ บารา ‪- ให้ฉันเข้าไปหน่อย เร็วสิ
‪เข้ามา อยากทำอะไรก็เชิญ แต่รีบๆ หน่อย
‪ซานโดร เราต้องตัดสินใจ ‪ว่าจะทำยังไงกับพวกมัน
‪โมอิกา
‪เข้าใจไหม เราต้องตัดสินใจ ‪ว่าจะทำยังไงกับพวกมัน
‪บารา เดี๋ยวจะมีแขกมากินมื้อค่ำ ขอร้อง
‪นายเตรียมหอยไว้เหรอ
‪นายมัวแต่ยุ่งกับการเตรียมหอยเนี่ยนะ
‪ฉันขอพูดให้เข้าใจนะ
‪ฉันต้องบอกนายเหรอว่าฉันอยากทำอะไร ‪ถามจริง บารา
‪ซานโดร ฉันต้องทุบหัวไอ้เปเกญโญ
‪- เขาจะคุมกลุ่ม ซานโดร ‪- ไม่เอาน่า บารา
‪ซานโดร พวกมันเผาป้ายเรานะ
‪นายมัวแต่ห่วงเรื่องแขวนรูปเหรอ
‪ล้อเล่นหรือเปล่า
‪- นายไม่เข้าใจเหรอ ‪- เข้าใจอะไร
‪ตอนอายุเท่าเขา เราได้ไปเกมเยือนหรือเปล่า
‪เราต่อยตีกับใครหรือเปล่า
‪เราโดนห้ามเข้าสนามหรือเปล่า ‪แล้วตอนนี้นายจะเอาอะไร นี่ไงล่ะ
‪ฉะนั้นพวกมันจะทำอะไรก็ช่างหัวพวกมัน
‪ซานโดร นายต้องเลิกบ้าจิ๋มนั่นสักที
‪เราต้องคิดวิธีตอบโต้
‪นายเข้าใจไหม เราต้องสั่งสอนพวกมัน
‪บารา ฉันขอบอกอะไรอย่างนะ ‪จากก้นบึ้งของหัวใจเลย
‪สู้กัน ตอบโต้
‪ตอนอายุ 50 พุงยื่นแบบนั้น ‪นายยังอยากทำมันอีกเหรอ
‪เราแก่แล้วนะ ดูตัวเองสิ สภาพแย่สุดๆ
‪นายเป็นอะไรไปแล้ว
‪- บารา นายควรไปได้แล้ว ‪- ถ้าไม่ไป นายจะทำไม
‪- บารา ฉันบอกให้นายไป ‪- ถ้าไม่ไป นายจะทำไม
‪นายทำฉันโมโหแล้ว เข้าใจไหม
‪- ฉันจะเด็ดหัวนายทิ้ง ‪- อย่าจับฉัน ไอ้เวร
‪ฉันจะเด็ดหัวนายทิ้ง เข้าใจไหม ‪ฉันจะเด็ดหัวนายทิ้ง
‪นายทำฉันโกรธ นาย กลุ่มเรา
‪เปเกญโญ และไอ้เด็กพวกนั้นๆ
‪พวกนายดีแต่ทำพัง แล้วโมอิกาโน ‪ต้องมาตามล้างตามเช็ด นายทำฉันโกรธจริงๆ
‪นายต้องไปไกลๆ ไปให้พ้นหน้าฉัน
‪นายต้องไป อย่ามองหน้าฉันแบบนี้ ‪นายทำฉันโกรธ
‪เข้าใจไหม อะไร มีอะไร บารา
‪- อย่ามาจับฉัน ‪- ลาก่อน โมอิกา
‪- ที่รัก มีอะไร ‪- เปล่า
‪ที่นี่เหมาะดีนะ
‪อยากล้วงฉันไหมล่ะ
‪เหรอ
‪(สัญญาณควัน)
‪(อาปาช)
‪- ขอดูดสักปื้ดได้ไหม ‪- ได้สิ
‪- มีอะไรเหรอ ‪- เปล่า ไม่มีอะไร
‪กัญชานี่ดีนะ ไปเอามาจากไหน
‪- คุณชอบเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันจะให้คุณสองมวน
‪คุณสวย ตลกด้วย
‪คุณเอากัญชาให้ผมดูด ‪แสดงว่าคุณทำอาหารไม่เป็น
‪- เป็นสิ ‪- เหรอ
‪ทำไม อยากแต่งงานกับฉันเหรอ
‪เปล่า จะบ้าเหรอ
‪- รับสายก็ได้นะ ‪- ไม่รับ
‪- ใครน่ะ ‪- ไม่รู้ ก็ฉันอยู่ที่นี่
‪ใครโทรมา บอกหน่อย
‪เพื่อนที่ยิมมั้ง
‪เพื่อนที่ยิมโทรมาตอนตีสามเหรอ
‪คุณคิดว่าผมโง่เหรอ
‪นี่ นายทึ่ม
‪เราเพิ่งเริ่มคบกันนะ ‪คุณคิดว่าฉันยังบริสุทธิ์อยู่เหรอ
‪ไม่ต้องสงสัยเลย
‪- อยากรู้ใช่ไหมว่าใคร ‪- อยาก
‪ใช่
‪เขาเป็นคนที่ฉันเจอเป็นครั้งคราว
‪"คนที่ฉันเจอเป็นครั้งคราว" เหรอ
‪ได้ งั้นก็ไปสิ ไปเลย
‪อยากไปเอาใครก็เชิญ แต่ออกไปจากที่นี่
‪- นี่พูดจริงเหรอ ‪- หัวเราะบ้าอะไร
‪เออ พูดจริงสิ คิดว่าผมล้อเล่นเหรอ
‪คุณนี่ไม่ปกตินะ
‪ฟังนะ ผมไม่ปกติ แล้วคุณล่ะ
‪คุณคบผมอยู่แล้วยังไปกับคนอื่นอีกเหรอ ‪ไปตายซะ แตร์รี
‪คุณนั่นแหละไปตายซะ ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย
‪ไอ้มนุษย์ถ้ำ
‪ไปเล่นฟุตบอลกับเพื่อนเถอะ ไปเลย
‪มันคงสนุกกว่านี้เยอะ
‪- แน่นอน ไปสิ ไป ‪- เออ
‪- ไอ้งั่งเอ๊ย ‪- ออกไป
‪คุณนี่มันโง่จริงๆ
‪ฉันนี่โง่จัง เสียเวลาเปล่า
‪ไสหัวไป อีบ้า
‪ไอ้เบื๊อก
‪ออกไป เออ ไปเลย ไป
‪อยากทำอะไรก็เชิญ
‪ดูนี่สิ
‪ซานโดร
‪โอซา
‪(อเมริกัน)
‪เห็นซานโดรไหม ผมตามหาเขาอยู่
‪เหมือนกัน บอกเขาว่าอย่าโผล่หน้ามาที่นี่
‪- ทำไม เกิดอะไรขึ้น ‪- ไม่ต้องมาให้เห็นจะดีกว่า
‪- สวัสดี พวก ‪- สวัสดี อันจีโอเล
‪อันจีโอเล
‪ฉันตามหาซานโดรทั้งวันเลย โทรไปก็ไม่รับ
‪ไปหาที่บ้านก็ไม่อยู่ ‪เขาไม่ได้อยู่ที่บ้านอเมริกาโนด้วย
‪- แล้วไง ‪- เปล่า
‪คนที่บ้านอเมริกาโนโมโหกันหมด
‪- พวกเขารู้เรื่องเราเหรอ ‪- ไม่ ไม่มีทาง
‪แต่พวกเขามีอาวุธ
‪พวกเขาคิดว่าเป็นฝีมือเปเกญโญแน่ๆ
‪เราควรทำยังไงกันดี
‪ฉันว่ายังทันนะ เราควรไปที่นั่น
‪- ที่ไหน ‪- ไปหาเปเกญโญ
‪จะบ้าเหรอ พวกเขาจะฆ่าเรานะ
‪อันจีโอเล มันจบแล้ว ‪นายควรคิดเรื่องนี้เร็วกว่านี้
‪ก็ได้ ฉันจะไปเอง
‪- นายจะไปไหน มานี่ ‪- มานี่
‪กับเบียโนยากสุด
‪ฉันจะจัดการกับเบียโนเอง ไม่ต้องห่วง อเมริกา
‪อย่าลืมนะ ทุกคนอยู่หน้าฉัน ‪และก็นาโน นายอยู่ข้างหลัง
‪หยุดเปเกญโญให้ได้ แต่อย่าแตะต้องเขา ‪ฉันจะตีหัวมันให้แบะ
‪ฉันจะจับมันไว้ให้
‪ทำร้ายพวกมัน ไม่ใช่พวกเรา ระวังตัวให้ดี
‪เขามาแล้ว
‪พวกเรา ซานโดรมาแล้ว
‪- สวัสดี บารา ‪- สวัสดี โมอิกา
‪ดูดให้หมดมวน นี่
‪- นายขี่มอเตอร์ไซค์มาเหรอ ‪- ใช่
‪ใส่ผ้าพันคอซะ เดี๋ยวจะหนาวตอนขี่มอเตอร์ไซค์
‪พวกเรา ไปกันเถอะ
‪นายไม่ได้ทำเหมือนเขาเหรอ
‪เขาโกรธมากเลย
‪ไอ้งั่ง
‪ไอ้สารเลว
‪ไอ้สารเลวนั่นอยู่ไหน มันอยู่นั่นไง
‪เฮ้ย กับเบีย
‪แกจะไปไหน ไอ้เวร
‪แกเผาป้ายทำไม
‪ป้ายอะไร
‪แกเผาป้ายทำไม
‪- ไอ้สารเลว ‪- ฉันไม่ได้เผาป้ายอะไรทั้งนั้น
‪แกอยากพิสูจน์อะไร ว่าใจกล้างั้นเหรอ
‪ใช่ไหม ว่าแกใจกล้าเหรอ ใช่ไหม
‪เหรอ
‪ไอ้เวรๆๆ
‪อย่าขยับ
‪ซานโดร
‪- โอซา ‪- ไอ้เวร
‪- ซานโดร ‪- ไอ้เวร
‪หยุด บารับบา ไปกันเถอะ
‪ไปๆๆ
‪เร็วเข้า ออกไป ไปสิ ไป
‪- ไป วิ่งสิ ‪- โอซา
‪- ซานโดร ‪- มีอะไร
‪- โอซา ‪- ต้องการอะไรวะ
‪- ซานโดร หยุด ‪- ต้องการอะไร
‪เราเผาป้ายนั่นเอง
‪แกคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
‪ผมอยากบอกคุณนะ
‪แกอยากบอกอะไรฉัน ‪บอกว่าแกเป็นไอ้เฮงซวยเหรอ
‪เหมือนพี่ชายหน้าโง่ของแกเหรอ
‪- อันจีโอเล เกิดอะไรขึ้น ‪- เรามาแล้ว
‪- ไม่มีอะไร ‪- ไหนดูสิ
‪โอ้ ซานโดร
‪ซานโดร
‪เกิดอะไรขึ้นวะ
‪มันจบแล้ว บารา
‪ถ้าเสียงนี้
‪ปลุกคุณตื่นยามดึก
‪ขณะที่คุณโอบกอด
‪สามีของคุณแน่น
‪จงตื่นเถอะถ้าหาก
‪คุณอยากตื่น
‪แต่จงแสร้งว่าคุณหลับ
‪สนิท
‪อย่าไปอยู่ใกล้
‪หน้าต่างเพื่อแอบมอง
‪เพราะคุณจำไม่ผิด
‪เสียงนี้เป็นของผม
‪เสียงเดียวกับที่ผมมี
‪เมื่อก่อนนี้
‪ตอนเรายังไม่รู้จักกัน
‪และคุยกันอย่างเหินห่างและเขินอาย
‪ถ้าเสียงนี้
‪ร้องเพลงให้คุณฟังยามดึก
‪ปลุกสามีคุณ
‪จงอย่ากลัว
‪บอกเขาว่าไม่มีชื่อใด
‪ในบทเพลงของผม
‪บอกให้เขานอนซะ
‪บอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪(เอ็น. เอ็น. เอ็น โนเนมเนเปิลส์)
‪บอกเขาซะ
‪ใครก็ตามที่ร้องเพลงอยู่ข้างล่างนั่น
‪เป็นคนบ้า
‪หรือไม่ก็อิจฉาจะแย่
‪เขาจะร้องไห้
‪เพราะโดนหักหลัง
‪เขาร้องเพลงคนเดียว
‪แต่ใครจะรู้ว่าเขาร้องเพลงทำไม
‪ถ้าเสียงนี้ร้องเพลง
‪ได้จับใจคุณ
‪สิ่งที่ผมไม่เคยเรียกร้องจากคุณ
‪หรือบอกคุณ
‪ทุกๆ
‪ความเจ็บปวด
‪ของรักที่จากไป
‪ทุกๆ ความรัก
‪ของความเจ็บที่ผ่านมา
‪ฝังแน่นอยู่ใน...
‪- อะไรน่ะ ‪- ไม่รู้สิ พวกเขาส่งหนังสือนี่ให้ฉัน
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรลงไป เดี๋ยวก็รู้
‪คุณตำรวจ
‪นึกถึงคำพูดของโค้ชทีมอัซซูรี่ไว้...
‪- เพื่อนคุณล่ะ เขาอยู่ไหน ‪- ผมไม่รู้
‪การเสี่ยงที่สุดก็คือ...
‪ประมาทพยายาม...
‪(วันที่ 37 ของการชิงแชมป์)
‪- ลูกไปไหนมา ‪- อยู่ที่สนาม
‪- แม่โทรหาลูกตั้งหกครั้ง ‪- โทรศัพท์ผมแบตหมด
‪- เวลาแม่โทรหา ลูกต้องรับสาย ‪- ไอ้นั่นเป็นใคร
‪ลูกต้องรับสาย
‪- แม่ต้องการอะไร ‪- ลูกเห็นแก่ตัวจริงๆ
‪อะไร เดี๋ยวนี้แม่สนใจผมแล้วเหรอ
‪อันเจโล
‪อันจีโอเล เกิดอะไรขึ้น
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ถ้าลูกมีปัญหา...
‪อะไรก็ตาม
‪มันมีแค่แม่กับลูกนะ เข้าใจไหม
‪แม่อยากรู้เหรอว่าปัญหาคืออะไร
‪ปัญหาก็คือพ่อผมไม่มีตัวตน
‪พี่ชายผมตาย
‪และตอนนี้แม่พยายามทำตัวเป็นแม่ แต่ทำไม่ได้
‪อย่านะ อย่า ขอโทษ
‪อันเจโล
‪- อันเจโล อย่าไปนะ ‪- ไปให้พ้นหน้าผม
‪- อันเจโล ‪- นี่ ใจเย็นๆ สิ
‪หลีกไป ไอ้งั่ง
‪อกไก่งวง แฮมดิบก็ดีเหมือนกัน
‪- อ๋อ ได้ ฉันชอบอันนั้น ‪- ได้
‪คุณต้องสลับกันบ้าง
‪- ได้ ‪- กินของซ้ำๆ ตลอดไม่ได้
‪สำหรับมื้อกลางวัน ข้าว 50 กรัมกับไก่
‪กล้วยปั่น ทับทิม
‪- คุณชอบทับทิมไหม ‪- สวัสดี แตร์รี
‪มันอร่อยดี
‪- แตร์รี หยุดนะ ผมต้องคุยกับคุณ ‪- คุณรู้จักเขาเหรอ
‪เถอะน่า ผมมีอะไรจะบอก
‪อะไร
‪ผมอยากขอโทษ
‪- พูดจบหรือยัง ‪- จบแล้ว
‪งั้นก็ไสหัวไปซะ
‪เอ้านี่ โอฟีโอ
‪นัดเดียว พวก
‪แค่นัดเดียว
‪มันจะเป็นยังไงถ้าเราชนะ พระเจ้า
‪พวก เนเปิลส์จะพังทลาย
‪โลกจะพังทลาย
‪ทุกคน เราต้องไปโรมนะ
‪ชับบู ชับบู เฮ้ย
‪ไปกันเถอะ เรามาทำอะไรที่นี่
‪นี่ พวกนาย ไปให้พ้น ต้องการอะไร
‪ชับบู เปิดประตู
‪เราต้องใช้เส้นวีอากาสเซีย
‪ต้องเป็นเส้นนี้
‪ตรงนั้นไม่มีด่านตรวจ
‪ได้ กับเบีย
‪แต่นายเห็นหรือเปล่าว่าเรามีกันกี่คน ‪เราจะไปโรมได้ยังไง
‪พวก
‪ถ้านายกลัวนักก็อยู่บ้าน
‪แหกปากตะโกนทำบ้าอะไร
‪ผมต้องคุยกับกับเบียโน เปิดประตูหน่อย
‪คุยกับกับเบียโนเหรอ ไม่มีใครเข้ามาได้หรอก
‪- ไปกันเถอะ ‪- ผมต้องบอกอะไรบางอย่างกับเขา
‪นายรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แล้วไง ผมต้องคุยกับเขา เรื่องส่วนตัวน่ะ
‪ฉันไม่อยากได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตกพื้น ‪ห้ามหายใจ
‪- เข้าใจไหม ‪- ไม่ต้องห่วง
‪ไม่งั้น นายจะทำให้ฉันมีเรื่องกับเขา
‪เข้ามา เร็วๆ
‪และถ้าใครไม่อยากไป ก็ออกไปเดี๋ยวนี้
‪ลุกขึ้น แล้วออกไป
‪เพราะฉันไม่สน
‪แต่บอกฉันมาเลย
‪ลุกขึ้นแล้วออกไปซะ ถ้านายไม่อยากไปโรม
‪ฉันไม่มีปัญหา ฉันจะไปที่นั่นคนเดียว
‪- โอกับเบีย ‪- อะไร
‪ดูนี่สิ
‪ชับบู
‪ใครปล่อยให้ไอ้เด็กเปรตพวกนี้เข้ามา
‪- ใคร ‪- ไม่เอาน่า เพื่อนกันทั้งนั้น
‪เพื่อนใครวะ ชับบู
‪เพื่อนใคร
‪ออกไป ชับบู
‪อะไร
‪- เราอยากไปโรม ‪- อะไรนะ
‪เราอยากไปโรม
‪- นายอยากไปโรมทำไม ‪- แก้แค้นให้พี่ชายผม
‪และนายจะแก้แค้นให้พี่ชายนายยังไง
‪เราจะเอาดาบและมีดไป
‪- นายกล้าแทงพวกมันเหรอ ‪- กล้าสิ
‪เหรอ
‪จริงเหรอ กล้าแน่นะ
‪ครับ
‪ไอ้อ้วนจะไปกับนายไหม
‪เร็วเข้า
‪ไม่ไหวจริงๆ ขอร้องเถอะ
‪นึกภาพไอ้อ้วนแทงคนที่โรมสิ
‪มีอะไร อยากต่อยกับฉันเหรอ
‪ไอ้ขี้แพ้
‪นายโมโหอะไรวะ
‪ตกลง นายไปด้วยได้
‪- แต่ออกไปซะ เดี๋ยวนี้ ‪- บาย กับเบีย ขอบใจนะ
‪ไอ้โง่
‪เห็นไหม พวกมันใจกล้ากว่านายอีก
‪เหรอ
‪แตร์รี ขอร้อง ฟังผมก่อน
‪ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก
‪- อยากไปอิสเกียหรือเปล่า ‪- ไม่
‪คุณบอกว่าคุณไม่เคยไปที่นั่น
‪กุญแจบ้าพวกนี้ ฉันไม่เคยหามันเจอเลย
‪- ฟังนะ ผมมีตั๋ว ‪- ไม่ ซานโดร ฉันไม่อยากไป
‪เถอะน่า แตร์รี เราจะไปวันเดียวแล้วก็กลับ
‪ฉันบอกว่าไม่ อะไรกันวะ
‪เจ็บนะ
‪คุณโง่มากที่วางเท้าไว้ตรงนั้น
‪ผมนึกว่าคุณเห็น
‪นึกว่าฉันเห็นเหรอ ทำไมคุณไม่ไปซะ
‪เวรเอ๊ย ผมว่ามันหักนะ
‪แค่นี้จะหักได้ยังไง
‪ผมว่ามันหักนะ
‪อะไร
‪คุณไม่ได้โง่ คุณมันงี่เง่า
‪อะไรนี่
‪มีอะไร
‪อะไรนี่
‪- ฉี่ ‪- คุณจะทำอะไร
‪ฆ่าเชื้อไง
‪ไม่ต้องห่วง มันมีแอมโมเนีย
‪เอาไปทิ้งซะ
‪- ถ้าฉันมีบ้านที่นี่ ‪- ใช่
‪ชีวิตฉันจะเป็นยังไงนะ
‪อยู่ที่ชายหาดจนสองหรือสามทุ่ม
‪นั่นไม่ใช่อีกชีวิตหรอก
‪มันคือคนที่เช่าบ้านอยู่ที่อิสเกีย
‪อีกชีวิต ผมอยากเป็นอะไรเหรอ
‪ผมอยากเป็นนักบินอวกาศ
‪ผมจะไปอวกาศ จักรวาล เพื่อหาโลกอื่นๆ
‪- นั่นคืออีกชีวิตหนึ่ง ‪- น่าเบื่อจัง
‪น่าเบื่อเหรอ
‪ไม่รู้สิ แตร์รี อีกชีวิตของผมคืออะไร
‪อยากให้เป็นชีวิตที่สงบกว่านี้
‪ขอเสี่ยงนะ ชีวิตร่วมกับคุณไง
‪- ชีวิตที่สงบกว่านี้เหรอ ‪- ไม่เหรอ
‪- เอื้อมให้ถึง ‪- ไป
‪มานี่
‪- เราจะไปไหน ‪- มันร้างนะ
‪มันไม่เปิด มาเร็ว ไปกันเถอะ
‪เปิดเลย
‪วิวสวยจัง
‪ผมอยากมีบ้านริมทะเลมานานแล้ว
‪- แหวะ ‪- อะไร เธอไม่อยากจูบฉันแล้วเหรอ
‪เธอไม่จูบฉันเหรอ
‪จูบฉันสิ
‪- สวัสดี ซานโดร ‪- สวัสดี สเตฟา
‪- อันเจโลอยู่หรือเปล่า ‪- ไม่อยู่
‪เขาไม่ได้กลับบ้านสองวันแล้ว
‪เขาไปโรมเหรอ
‪สเตฟา ผมไม่รู้ว่าเขาไปโรมหรือเปล่า
‪พูดตามตรงนะ ผมไม่อยากรู้
‪โอเค ฉันเข้าใจ ไปก่อนนะ
‪สเตฟา
‪ผมพยายามเต็มที่แล้วกับอันเจโล
‪ฉันมีแค่เขาคนเดียว ซา
‪บาย
‪(ทางออก โรม)
‪(สถานีตำรวจ)
‪(วันสุดท้ายของการชิงแชมป์)
‪ไปเร็วไป เร็วเข้า
‪ไปเร็ว เร็วเข้า
‪ไปเผาเมืองหลวงกัน
‪เร็วเข้า ตำรวจมา ทุกคนเตรียมพร้อม
‪เร็วเข้า
‪โรมา
‪ไปกับไอ้พวกไส้กรอก
‪ลุยเลย ลุย
‪ไปเร็ว ไปหาแฟนทีมโรมากัน
‪อันเจโล เป็นอะไรไหม
‪ออกไปจากที่นี่เถอะ มากับฉัน
‪มากับฉัน ไปกันเถอะ
‪ปีนข้ามกัน
‪อันเจโล
‪เฮ้ย มาทำบ้าอะไรตรงนี้
‪มานี่ มาเร็ว
‪มานี่
‪หยุดนะ
‪หยุดนะ ไอ้เลว
‪อันเจโล
‪ไอ้คนเนเปิลส์เฮงซวย
‪ดูสิว่าแกจะกลับมาโรมอีกไหม
‪ซานโดร ออกไปจากที่นี่กันเถอะ
‪นี่ มานี่
‪วิ่ง ฟีโอ
‪มันนานแสนนาน
‪เราจะไม่มีวันทิ้งคุณให้โดดเดี่ยว
‪เราคือบุตรของภูเขาไฟวิซุเวียส
‪วันหนึ่งมันอาจจะปะทุ
‪ชีวิตกับคุณ วันอาทิตย์ตอนสามโมง
‪ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ
‪วันหนึ่งเมื่อผมตาย ผมจะมองลงมาจากฟ้า
‪ผมอยากได้ยินเสียงร้องดังกระหึ่มที่งานศพของผม
‪มันนานแสนนาน
‪เราจะไม่มีวันทิ้งคุณให้โดดเดี่ยว
‪เราคือบุตรของภูเขาไฟวิซุเวียส
‪วันหนึ่งมันอาจจะปะทุ
‪ชีวิตกับคุณ วันอาทิตย์ตอนสามโมง
‪ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ
‪วันหนึ่งเมื่อผมตาย ผมจะมองลงมาจากฟ้า
‪ผมอยากได้ยินเสียงร้องดังกระหึ่มที่งานศพของผม
‪มันนานแสนนาน
‪เราจะไม่มีวันทิ้งคุณให้โดดเดี่ยว
‪เราคือบุตรของภูเขาไฟวิซุเวียส
‪วันหนึ่งมันอาจจะปะทุ
‪ชีวิตกับคุณ วันอาทิตย์ตอนสามโมง
‪ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ
‪วันหนึ่งเมื่อผมตาย ผมจะมองลงมาจากฟ้า
‪ผมอยากได้ยินเสียงร้องดังกระหึ่มที่งานศพของผม
‪ขอโทษครับ
‪มีไฟแช็กไหม
‪ขอบคุณครับ
‪มันนานแสนนาน
‪เราจะไม่มีวันทิ้งคุณให้โดดเดี่ยว
‪เราคือบุตรของภูเขาไฟวิซุเวียส
‪วันหนึ่งมันอาจจะปะทุ
‪ชีวิตกับคุณ วันอาทิตย์ตอนสามโมง
‪ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ
‪วันหนึ่งเมื่อผมตาย ผมจะมองลงมาจากฟ้า
‪ผมอยากได้ยินเสียงร้องดังกระหึ่มที่งานศพของผม
‪มันนานแสนนาน
‪เราจะไม่มีวันทิ้งคุณให้โดดเดี่ยว
‪เราคือบุตรของภูเขาไฟวิซุเวียส
‪วันหนึ่งมันอาจจะปะทุ
‪ชีวิตกับคุณ วันอาทิตย์ตอนสามโมง
‪ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ
‪วันหนึ่งเมื่อผมตาย ผมจะมองลงมาจากฟ้า
‪ผมอยากได้ยินเสียงร้องดังกระหึ่มที่งานศพของผม
‪มันนานแสนนาน
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง